نامه رسانِ کوچکِ جنگل بلوط پیکای عزیز، پرنده کوچکِ خبرهای لطیف و نوشته های جمع آوری شده از گوشه‌گوشه‌ی سرزمین پریان،سلام. اینک منم، نشسته بر شاخه‌ی مخفی، میان نوری که هنوز به همه جا نتابیده است. نامه‌ام را در نوک پرهای تو می‌گذارم؛ شاید بر فراز شاخه‌های سبز جنگل بلوط، جایی میان نور و برگ و نسیم، به دستِ آن‌هایی برسد که زبانِ دل را هنوز از یاد نبرده‌اند. جانکم! اگر از سرنوشتِ دفترهای جنگل بلوط بپرسی، باید بگویم یکی‌شان به خانه‌ی واژه‌ها بدل شد و دیگری به خانه‌ی شوق. یکی پر شد از نوشته‌ها، و دیگری پر است از تماشا. مگر می‌شود چیزی از جنس قصه‌ی پریان را به این آسانی لمس کرد و بی‌لرزشِ دل، صفحه‌اش را گشود؟ کجاست شجاعت گشودنش؟

از طرف قلب روا، پری کوچک جنگل.