مهمان‌هایی در جنگل بلوط دیده می‌شوند که برای ماندن نیامده‌اند.
از میان درختان عبور می‌کنند، می ایستند، با همان ناز و ادای همیشگی شان.

به دوردست‌ها نگاه می‌کنند و دوباره راه می افتند.
این گوزن‌های آزاد، همیشه راهی برای رفتن پیدا می‌کنند.
اما چه کسی می‌داند مقصد آخر روزهایشان کجاست!
شاید آنجا که آخرین تک درخت این سرزمین ایستاده، یا شاید آنجا که پاییز، هنوز تمام نشده است؛
شاید جهانشان از آنجایی که آن لحظه در آن ایستاده‌اند، خیلی خیلی بزرگتر است.